Od wielu lat pasjonuję się historią kobiet i szukaniem śladów matriarchatów. Z tego też powodu sięgnąłem po książkę Aldo C. Marturano Słowiańska Ruś, pogaństwo i kobiety.

Igor D. Górewicz pisze we wstępie tak: „[Autor] wydaje się wręcz opętany tematem roli kobiet w społecznościach przedchrześcijańskich, kobiecej seksualności i jej mitologicznych ujęć. Myliłby się jednak, kto by sądził, że roztaczana przez niego wizja przysporzy mu popularności wśród feministek. Pisze bez pruderii, chwilami nieco przesadnie o stosunkach damsko-męskich. A może tak się wydaje tylko z ciasnego, polskiego punktu widzenia?”

Przyznam szczerze, że taka opinia o feministkach zupełnie mnie zdumiała. Dlaczego „wizja” Marturano miałaby być niepopularna właśnie wśród nich? Czyżby po raz kolejny służyły one tu jako przysłowiowe „dziewczynki do bicia”? Nie zgadzam się z Górewiczem co do „opętania tematem roli kobiet” w tej książce. Po jej lekturze czuję pod tym względem niedosyt. Marturano kilkakrotnie wzmiankuje o sprawach, które każdą_dego „poszukiwaczkę_cza” kultur matriarchalnych pobudzają o szybsze bicie serca, ale … nie drąży tematu. Wielka szkoda. W pewnym miejscu pisze np. o matriarchacie, „który bez wątpienia panował przez pewien okres na ziemiach ruskich”.

 

tekst: Sebastian Kotlarz
Aldo C. Marturano, Słowiańska Ruś, pogaństwo i kobiety
tłum. b.d.
Triglav, Szczecin 2011

Recenzja opublikowana w portalu www.sabatnik.pl

„My, Słowianie, zawsze lubiliśmy jeść, i o tym właśnie jest ta książka”.   Jak przyrządzić polewkę pikantną na mleku, podpłomyka, „gałganka” czy kisielicę? Odpowiedzi na te i inne pytania dotyczące kuchni naszych przodków sprzed tysiąca lat znaleźć można na stronach książki „Przy słowiańskim stole, czyli kulinaria wczesnego średniowiecza”.

Autorka tej publikacji, Małgorzata Krasna – Korycińska, od kilkunastu lat zajmuje się archeologią eksperymentalną, aktywnie działa też w ruchu rekonstrukcji historii. Swoje praktyczne doświadczenia przeniosła na papier, prezentując szeroką panoramę kuchni wczesnośredniowiecznej. Z kart  „Przy słowiańskim stole…” można dowiedzieć się, skąd wzięła się nazwa rosołu, z czego w państwie Piastów robiono alkohol, oraz czemu on służył, poza szeregiem zastosowań, znanych w dzisiejszych czasach. Jak wyglądały biesiady na książęcych i królewskich dworach, czy w chatach kmieci? Co dominowało w jadłospisie dawnych Słowian, i co z tego wczesnośredniowiecznego menu pozostało do naszych czasów na naszych stołach? Poza historycznymi ciekawostkami dzięki lekturze książki Korycińskiej można poznać liczne techniki wytwarzania i przechowywania żywności. Zdobyć wiedzę, przydatną zarówno dla grup rekonstrukcji historycznej, jak i dla współczesnych gospodyń (i gospodarzy!) domowych.

W drugiej części książki autorka prezentuje czterdzieści przepisów na potrawy rodem z wczesnośredniowiecznej Słowiańszczyzny. „Są one w całości rekonstrukcją opartą na wiedzy merytorycznej, informacji o składnikach dostępnych we wczesnym średniowieczu, sprzętach i urządzeniach oraz zapleczu kuchennym, przy ogromnej ilości danych, jakie dostarczają eksperymenty archeologicznej” – twierdzi Małgorzata Krasna – Korycińska. Pozostaje tylko zaprosić do lektury i… do stołu.

Autor: Małgorzata Krasna – Korycińska
Tytuł: Przy słowiańskim stole, czyli kulinaria wczesnego średniowiecza
Rok wydania: 2010
Wydawnictwo: Triglav

Recenzja opublikowana w portalu www.StrefaFolku.pl, 12 czerwca 2011

Opowieść zaczyna się całkiem zwyczajnie, gdy kilkuletni Borek, czyli Czcibór udaje się wraz z taką na spacer. Zwyczajność się kończy, gdy bohater ze współczesnego Szczecina przenosi się do tegoż samego grodu tyle, że z czasów sprzed nastania Chrześcijaństwa. Bohater więc wyrusza na wędrówkę mającą dwa cele - odnalezienie złotego posążka Triglava oraz powrót do domu. Po drodze ma możliwość poznania osobiście całego panteonu słowiańskich bóstw. Tematyka książki jest bardzo oryginalna, wręcz unikalna. Podobnych publikacji, zwłaszcza przeznaczonych dla dzieci na rynku wydawniczym właściwie nie ma. Bajka ta przybliża obyczaje i sposób życia dawnych Słowian, pozwala także na poznanie bóstw, jakie czcili nasi przodkowie. jakkolwiek nasza wiedza o nich jest bardzo szczątkowa, autora spokojnie można określić, jako eksperta w tej kwestii. Wiedza przekazywana jest zatem możliwie rzetelna i pełna. jedynym, co może budzić wątpliwości to to, że Borek oraz jego tata wydają się być i dziś wyznawcami pogańskich bóstw, ale to już kwestia światopoglądowa nie podlegająca ocenie.

Grafika: Każda strona zawierająca tekst okolona jest ornamentem, który nie wpływa na czytelność. Obrazki są kolorowe - na osobnych stronach oraz czarno-białe znajdujące się obok tekstu. Wszystkie ilustracje posiadają bardzo dużą wartość informacyjną. Pokazują stroje i czynności wykonywane przez dawnych mieszkańców naszych ziem. Zobaczyć możemy na nich również wyobrażenia bóstw. Są stworzone bardziej w konwencji baśniowej, nawiązującej do dawnych książkach dla dzieci, niż bajkowej. Sa bardzo wyraźne i estetyczne.

Czytelność: Książka przeznaczona jest dla dzieci starszych, więc wymagania wobec czytelności nie są aż tak duże, jednak spełnione są całkowicie. Czcionka jest dość duża, a światło pomiędzy wierszami jest bardzo duże. Tekstu na stronie jest bardzo dużo, jednakże sprawia on wrażenie bardzo przejrzystego.

Trwałość: okładka jest miękka, a kartki klejone. Książkę wydrukowano na szarym papierze, obrazki kolorowe wydrukowano na dość sztywnym, błyszczącym papierze. książka nie lamie się, a strony nie mają tendencji do wypadania.

Ocena ogólna: Bardzo ciekawa, oryginalna pozycja, świetny sposób na zapoznanie młodych czytelników z historią, która nie jest dobrze znana nawet dorosłym.

Autor recenzji: Natalia Minge

Recenzja opublikowana w portalu DzieciPoznan.pl, 2 grudnia 2010

Igor Górewicz jest jednym z twórców polskiego ruchu odtwórców historii. Na czele swojej drużyny Trzygłowa walczy toporem, a po morzu żegluje słowiańskim korabiem. Tym razem jednak miecz zamienił na pióro i napisal... bajkę.

Borkowi słowiańskość jest pisana od urodzin. Wieść o jego narodzinach cztery lata temu dotarła do nas sms-em, akurat kiedy z walów grodu Arkona spoglądaliśmy na rugijskie klify. To chyba nie był przypadek ... Teraz Borek stał się bohaterem bajki swojego taty "Borek i Bogowie Słowian".

Maly, acz dzielny chłopiec wyrusza w pełną przygód podróż w czasie z samego centrum swego rodzimego miasta Szczecina. A wszystko za sprawą cudownego amuletu Trzygłowa, który wisiał nad łóżkiem Mamy Borka, gdy ta wydawała go na świat, a teraz jest jego przewodnikiem w życiu.

Wraz z Borkiem możesz przenieść się w czasie i przemierzyć mityczne krainy, święte gaje, uroczyska i mroczne podziemia. Mknąć po niebie na grzbiecie czarnego rumaka, otrzeć się o wielkiego odyńca i wilkołaki, spotkać wojowników, wrózow, strażników ognia i prządki losu. Poznasz też panteon słowiańskich bóstw. To pierwsza w Polsce opowieść ukazująca dzieciom wierzenia naszych przodków, wciągająca jak przygody Pana Samochodzika i jego tajemnice. Cennym prezentem dla każdego dzieciaka będzie talizman Trzygłowa - zupelnie taki, jak ma Borek - gratisowy dodatek do wydawnictwa.

Książka dedykowana jest: "Pamięci Magdy, mamy Borka i mojej ukochanej żony". Wspomnijmy zatem o tej niezapomnianej, pełnej pasji dziewczynie, gdy do rąk brać będziemy tę bogato ilustrowaną ( Jolanta Ludwikowska) i dopracowaną od strony graficznej (Marek Piłaszewicz) baśń dziecięcą.

Igor. D. Górewicz, Borek i Bogowie Słowian, wydawnictwo "Triglav"

Recenzja opublikowana w “Archeologia Żywa”, nr 5, październik- listopad 2009